Cömertliğin Zirvesi: Îsâr - Semerkand Dergisi
Dervişler.Net Anasayfa

Forumda toplam 25.061 konu paylaşıldı... Bu konulara toplam 145.640 yorum yapıldı. Bugün 0 konu ve 1 ileti gönderildi.. Toplam : 22909 üyeli aileyiz.
Dervişler Mekanında, Cömertliğin Zirvesi: Îsâr , konusunu okuyorsunuz... Bu konu 2368 defa okundu.İsim benzeri konuları sayfanın altından takip edebilirsiniz.
Hayırlı paylaşımlar diliyoruz. Aradığınız konuyu bulamadıysanız bizimle iletişime geçebilirsiniz. Yazı alıntılarında kaynak(www.dervisler.net) gösterilmesi rica olunur.

Dervişler Mekanında paylaşılan en güzel konu:{Cömertliğin Zirvesi: Îsâr }   Okunma sayısı 2368 defa

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

Çevrimdışı berigel_beri

  • Çalışkan Üye
  • ***
  • İleti: 460
  • Konu: 181
  • Derviş: 6330
  • Teşekkür: 6
Cömertliğin Zirvesi: Îsâr
« : 23/10/11, 20:57 »

Cömertliğin Zirvesi: Îsâr


Îsâr, kendisi için gerekli olan bir şeyi başkalarının istifadesine sunmak sureti ile yapılan cömertliktir. Medineli müslümanların (Ensar), Mekkeli Muhacirleri şehirlerine davet edip, onları evlerine, mal ve mülklerine ortak ederek Allah Tealâ’nın övgü ve rızasını kazanmaları en büyük îsâr örneğidir.


Hz. Aişe r.anha anlatıyor:

“Allah Rasulü s.a.v dünyadan irtihal edinceye kadar üç gün birbiri ardına karnını doyurmadı. Dilesek doyurabilirdik, fakat başkalarını kendimize tercih ederdik.”

Rasulullah s.a.v, bir defasında bir arkadaşı ile iki misvak yaptı. Misvakların birisi eğri, diğeri düzdü. Rasul-i Ekrem s.a.v, misvakın güzel olanını arkadaşına, eğri olanı da kendisine ayırdı. Arkadaşı;

– Bu güzel misvak, size yakışır ey Allah’ın Rasulü, deyince, Efendimiz s.a.v.:

– Bir saat de olsa, bir kimse ile arkadaşlık edene, arkadaşlık hakkına riayet edip etmediği sorulur, buyurdu.

Onun yüksek terbiyesinde yetişen Sahabe-i Kiram (Allah onlardan razı olsun) da bu ahlâka sahip idi. Nitekim Allah Tealâ:

“Onlar, ihtiyaç içinde olsalar bile başkalarını kendilerine tercih ederler.” (Haşr, 9) ayetiyle onların bu üstün halini övüyordu.

Çünkü onlar, kendileri aç ve muhtaç iken diğer mümin kardeşlerini tercih ediyor, ellerine geçeni önce onlara veriyorlardı.

Bizzat çalışarak kazansalar da, ellerine geçen nimetin kendilerine ait olduğunu düşünmüyorlardı. Her şeyin Allah Tealâ’nın mülkü olduğunu yakinen biliyor, kendilerini ancak bu mülkü yerine ve ihtiyaç sahibine ulaştırmakla görevli görüyorlardı.

Efendimiz s.a.v. şöyle buyurmuştur: “Sadakanın en faziletlisi, en dar ve zor anlarda, insanın karnı aç, kendi muhtaç iken başkasına verdiği sadakadır.” 

Bu konuda ariflerin şu tespiti, işin özünü ortaya koymaktadır:

Elindeki mülkü ve yetkiyi kendisinin gören kimsede, îsâr ahlâkı gerçekleşmez. Bu ahlâk ancak her şeyin Cenab-ı Hakk’a ait olduğunu gören ve bilen bir kimseden meydana gelir.

Çünkü o kendisini bir emanetçi görür. Onun vasıtasıyla bu mülk kime ulaştırıldı ise o kişinin buna daha hak sahibi olduğunu düşünür.

‘Mallarımızı ve evlerimizi onlarla bölüştük’

Abdullah b. Abbas r.a anlatıyor:

“Rasulullah s.a.v, Beni Nadr ganimetlerini elde edince, Ensar’a;

– Siz kendi isteğinizle, Muhacir kardeşlerinizle mallarınızı ve evlerinizi bölüştünüz. Bu ganimette de onlara ortak oldunuz. Eğer isterseniz mal ve evleriniz size kalsın, bu ganimetten size bir şey vermeyelim, hepsini Muhacirlere dağıtalım, buyurdu.

Bunun üzerine Ensar:

– Hayır, biz mallarımızı ve evlerimizi onlarla bölüştük; bu devam etsin. Ayrıca bizler, bu ganimetteki payımızdan da vazgeçip hepsini onlara veriyoruz, dediler.

Bunun üzerine Allah Tealâ,

‘Onlar ihtiyaç içinde olsalar bile, başkalarını kendilerine tercih ederler.’ (Haşr, 9) ayet-i kerimesini indirdi.”

Enes b. Mâlik r.a. naklediyor:

“Hz. Rasulullah s.a.v. Medine’ye teşrif ettiğinde, Ensar ile Muhacirleri kardeş yaptı. Bir zaman sonra Muhacirler Hz. Rasulullah s.a.v.’e gelerek:

– Ey Allah’ın Rasulü! Biz bu Ensar gibi fazla malından bolca dağıtan, az malını da eşitçe paylaşan bir topluluk görmedik. Bizi hiçbir yükün altına sokmuyorlar, elde ettikleri meyve ve geliri ise bizimle paylaşıyorlar. Bu durumda bütün sevabı onların alıp bize bir şey kalmamasından korkuyoruz, dediler. Bunun üzerine Rasulullah s.a.v.:

– Hayır, korkmayın. Siz onlara hayır dua ve güzelce teşekkür ettiğiniz sürece siz de sevap alırsınız, buyurdu.”

Yine Abdullah b. Ömer r.a. şöyle der:

“Öyle zamanlar yaşadık ki, aramızdan hiçbiri müslüman kardeşinden daha çok altın ve gümüşe sahip olmayı düşünmedi.”

Şöyle anlatır:

“Ashab-ı Kiram’dan fakir birisine kızartılmış bir koyun kellesi hediye edildi. Kendisi ve çocukları bu yiyeceğe muhtaçtı. Bu halde iken kelleyi getirene;

– Onu şu falancı komşuma götür. O ve çocukları bizden daha muhtaç halde, dedi ve oraya gönderdi.

O da aynı şekilde diğer bir komşusuna gönderdi. O da bir başkasına gönderdi ve sonuçta kelle ilk götürüldüğü yere geri döndü. Çünkü aç ve muhtaç olanı o idi.”

‘Allah ve Rasulü’nü bıraktım’

Hz. Ebu Bekir r.a, bir defasında İslâm ordusunun hizmeti için bütün malını Allah yolunda sadaka olarak vermişti. Hz. Rasulullah s.a.v. kendisine;

– Ebu Bekir, ehlin ve evlatların için geride ne bıraktın, diye sorunca Hz. Ebu Bekir r.a.;

– Onlara Allah ve Rasulü’nü bıraktım, cevabını vermişti.

Hz. Huzeyfe r.a. şöyle anlatıyor:

“Yermük savaşında yaralılar arasında kalan amcaoğlumu aramak üzere çıktım. Yanımda bir miktar suyum vardı. Amcaoğlumu buldum, su isteyip istemediğini sordum. İsterim, dedi. Tam suyu vereceğim sırada öteden biri, “Ahh, su!” diye inledi. Amcaoğlum suyu ona götürmemi işaret etti. Gittim baktım ki Hişam b. As. Tam ona su vereceğim sırada öteden biri “Su!” diye inledi. Hişam da beni ona gönderdi. Ona gidinceye kadar vefat etti. Hişam’a döndüm, o da şehit olmuştu. Amcaoğluma geldiğimde, baktım ki o da şehit. Su elimde kalmıştı. Allah hepsine rahmet etsin.”

Sahabenin büyüklerinden İbn Ömer r.a.’ın hizmetçisi Nâfi’nin şöyle dediği anlatılır:

“Bir kere İbn Ömer r.a. balık yemek istedi. Şehrin her tarafı aradık, fakat bulunamadı. Birkaç gün sonra ben balık buldum, kızartmaları için emir verdim. Bir tabak içinde balığı İbn Ömer’e takdim ettim. Hasta olmasına rağmen balığın getirilmesine sevindi. Tam o sırada bir dilenci geldi, kapıya dayandı. İbn Ömer r.a.:

– Balığı ona verin, dedi. Nâfi:

– Efendim, şu kadar günden beri balık istiyorsun, şimdi niçin veriyorsun? Bunun yerine dilenciye başka bir şey vermemiz mümkün, dedim. İbn Ömer r.a. dedi ki:

– Artık bunu yemek benim için doğru değil. Zira Rasulullah s.a.v.’den duyduğum şu söz sebebiyle balık yeme isteğini kalbimden çıkarmış bulunuyorum. O dedi ki: “Bir kimse bir şey ister de onu elde ederse, isteğini geri çevirsin, elini çeksin. Başka birini o hususta kendisine tercih etsin. Böyle yaparsa, hiç şüphe yok ki, Allah onu affeder.”

Allah için birbirini sevenler

Din kardeşinin ihtiyacını kendi ihtiyacı gibi görme ve onunla aynı şartları paylaşma ahlâkı elbette kolay değildir. Sahabe ve Tâbiîn’den sonra bu ahlâka sahip insanlar azalmış olsa da yine de eksik olmamıştır. Veliler sultanı Cüneyd-i Bağdadî k.s., kendisinden bir şey isteyeni hiçbir zaman geri göndermez ve “Hz. Peygamber’in ahlâkıyla ahlâklanmaya uğraşıyorum” derdi.

Büyük velilerden İbrahim b. Edhem k.s. de şöyle demiştir:

“Biz öyle insanlara yetiştik ki, onlar elindeki şeye kendisinin din kardeşinden daha çok hak sahibi olduğunu düşünmezdi. Ancak kendisinin ona daha çok ihtiyacı varsa, o zaman kullanma sırasının kendisine geldiğini düşünürdü.”

Sehl b. İbrahim rh.a. anlatıyor:

İbrahim b. Edhem’le dost idik. Bir keresinde ağır bir hastalığa tutulmuştum. Bunun üzerine İbrahim b. Edhem elindeki her şeyi benim iyileşmem için harcadı. Sonra iyileşmeye başladım.

Bir ara kendisinden canımın çektiği yiyecek bir şeyler istedim. Elinde bir şeyi kalmadığından merkebini satıp isteğimi yerine getirmiş. Sağlığıma kavuştuğumda bir yere gitmek için merkep lazım oldu.

– İbrahim, merkep nerede, diye sordum.

– Sattık, dedi.

Sağlığım yol yürümeye müsait olmadığı için;

– Peki, ama şimdi ben neye bineceğim, dedim. O arifler sultanı;

– Sırtıma bineceksin kardeşim, dedi ve beni üç konak mesafesi boyunca sırtında taşıdı.

Yine büyük ve meşhur velilerden Serî Sekatî k.s. hazretleri anlatır:

“Bir gün bir hata işledim. O hatanın ateşi otuz yıldır içimde durmakta, hatırladıkça kalbim cayır cayır yanmakta. Bir gün Bağdat’ta dükkanımın bulunduğu semtte yangın çıktı. Bütün dükkanlar yandığı halde benimki yanmamıştı.

Dükkanımın yanmadığı haberi gelince, “Elhamdülillah” diye Allah Tealâ’ya şükrettim. Hemen akabinde, başkalarının zarar ve ziyanını düşünmediğimi hatırlayıp çok tövbe ve istiğfar ettim. Kefaret olarak dükkanımdaki bütün mallarımı fakirlere dağıttım. Fakat otuz yıldır kalbimden bunun acısını silemedim.”

Îsâr, sıddıkların mertebesi ve Allah için birbirini sevenlerin en üstün derecesidir. Onlar Allah için canını bile feda etmişlerdir.

Anlatıldığına göre, halife Muvaffak zamanında, Gulam Halil b. Ahmed bazı sufileri halifeye şikâyet edip haksız yere suçladılar. Halife bunların yakalanıp cezalandırılmasını emretti.

Cüneyd-i Bağdadî kendisini fakih göstererek kurtuldu. Şehham, Rakkam ve Ebu’l-Hüseyin Nurî isimli zatlar yakalanıp nezarete alındılar. Boyunları vurulmak üzere hazırlık yapılınca Ebu’i Hüseyin öne atıldı. Cellat kendisine;

– Niçin acele ediyorsun, diye sordu. Ebu’l-Hüseyin Nurî k.s.:

– Kardeşlerimin bir saat fazla yaşamaları için. Önce beni öldürün, dedi.

Cellat hayret içinde kaldı, elini geri çekti. Hadise halifeye haber verildi. Halife sufilerin halini incelemek üzere, baş kadı İsmail b. İshak’a haber gönderdi. Kadı, Ebu’l-Hüseyin Nurî’ye fıkıhla ilgili birtakım sorular sordu. Hepsine çok güzel cevaplar verdi. Sonra sözlerine şöyle devam etti:

– Allah Tealâ’nın öyle kulları vardır ki, kalktıklarında Allah ile kalkarlar, konuştuklarında Allah ile konuşurlar.
Nurî kadıya öyle hikmetli sözler söyledi ki kadı ağladı. Sonra halifeye haber göndererek;

– Eğer bu topluluk zındık ise, yeryüzünde hiçbir muvahhid yoktur, dedi. Halife de onları serbest bıraktı.

Îsâr ahlâkı, bugünün dünyasına, anlayışına çok uzak görünse de nebevî ahlâkın zirve erdemlerinden biridir.
Eminiz her devirde ve bugün îsârı yaşayan yaşatan gönül erleri var. Biz ise böyle olamıyorsak bile olmayı dilemeli, bu büyük ahlâkî fazileti anlamalı ve anlatmalıyız.


Muhammed  Emin TURAN
Konu Adresi: http://www.dervisler.net/comertligin-zirvesi-isar-t28615.0.html




Çevrimdışı merhamet

  • Murakıp
  • *****
  • İleti: 4.197
  • Konu: 794
  • Derviş: 6679
  • Teşekkür: 110
Cevaplandı: Cömertliğin Zirvesi: Îsâr
« Cevapla #1 : 24/10/11, 21:14 »

“Ashab-ı Kiram’dan fakir birisine kızartılmış bir koyun kellesi hediye edildi. Kendisi ve çocukları bu yiyeceğe muhtaçtı. Bu halde iken kelleyi getirene;

– Onu şu falancı komşuma götür. O ve çocukları bizden daha muhtaç halde, dedi ve oraya gönderdi.

O da aynı şekilde diğer bir komşusuna gönderdi. O da bir başkasına gönderdi ve sonuçta kelle ilk götürüldüğü yere geri döndü.

Îsâr, sıddıkların mertebesi ve Allah için birbirini sevenlerin en üstün derecesidir. Onlar Allah için canını bile feda etmişlerdir.

 :X06 :X06 :X06

X:01


"Sıkıntılarınızı Allah bilsin yeter. Başkalarının lafları sizi yıldırmasın.Yaptığınız işi Allah rızası için yapın"
"Hizmet ederken, size iftira eden, hakaret edenler olacaktır.
Sevdiğinizin hatrına sabredin."
"Ömür 60-70 yıldır, ahiret ise ebedül ebeddir."
Gavs-ı Sânî Hz.(k.s.)

Çevrimdışı Vali

  • Üye
  • **
  • İleti: 69
  • Konu: 5
  • Derviş: 21844
  • Teşekkür: 1
Yeni: Cömertliğin Zirvesi: Îsâr
« Cevapla #2 : 26/12/18, 12:24 »
Şimdiki düzene bak.😔
Rabbul Alemin bizlerede cömert olabilmeyi ve cömert kalabilmeyi nasip etsin.
İnşAllah...




Paylaş facebook Paylaş twitter
 

Ölümü Sevmek Tasavvufta haller ||semerkandyayin| semerkand.tv| semerkandradyo| semerkanddergisi| semerkandaile| mostar| semerkandpazarlama| sultangazi.bel.tr| sitemap| Arama Sonuçları| Dervişler Mekanı| Wap| Wap2| Wap Forum| XML| Rss| DervislerNet/Facebook | DervislerNet/Twitter | Forum İletişim| |||www.dervisler.net 0.195 saniyede oluşturulmuştur


Cömertliğin Zirvesi: Îsâr Güncelleme Tarihi: 20/11/19, 14:42 Dervisler.Net © 2008-2014 |Lisans(SMF) |Sitemap | Facebook | Twitter | İletişim